„Czarny Penny" drukowany był w arkuszach po 240 sztuk (20 poziomych rzędów po 12 sztuk). Aby zaś uchronić się przed ewentualnymi fałszerstwami, nadużyciami wszystkie pierwsze znaczki opatrzono w obu dolnych narożach kontrolnymi literami. Dwanaście znaczków każdego poziomego rzędu miało w dolnym lewym narożu tę samą literę. Prawe dolne naroża zawierały litery od A do L. Przedstawia i wyjaśnia (mam taką nadzieję) to  :  

          Z czasem okazało się jednak, że była to wątpliwa ochrona przed nadużyciami. Przede wszystkim okazało się, że bez zbytniego wysiłku można było zmyć bardzo nietrwałą farbę czerwoną, jaką stosowano wówczas do kasowania „Czarnego Penny" i ponownie go używać. W tej sytuacji w 1841 r. władze pocztowe zmieniły barwę czarnej jednopensówki i zastosowały do jej druku mniej trwałą farbę czerwoną. Wtedy do kasowania zaczęto używać bardzo trwałej i niezwykle intensywnej farby czarnej. Ale oto pojawił się następny problem ludzie odcinali nie ostemplowane połówki użytych znaczków, łączyli je z innymi nie ostemplowanymi połówkami i naklejali na listy.

W celu uchronienia się od tych niecnych praktyk zaczęto od 1858 r. drukować litery we wszystkich czterech narożach znaczków, z tym że w górnych narożach drukowano te same litery, co w dolnych, lecz w odwrotnym porządku. Dla przykładu — w czwartym rzędzie w pierwszym znaczku w dolnych narożach umieszczono litery D-A, w górnych zaś A-D itd.. Przedstawia to następujący schemat:

w 4 rzędzie wyglądało to następująco:

górne  naroża	AD  BD  CD  DD  ED  FD  GD  HD  ID  JD  KD  LD
dolne  naroża	DA  DB  DC  DD  DE  DF  DG  DH  DI  DJ  DK  DL

natomiast 5 rząd wyglądał następująco:

górne  naroża	AE  BE   CE   DE   EE  FE  GE    HE    IE    JE    KE    LE
dolne  naroża	EA   EB   EC  ED   EE  EF   EG   EH    El    EJ    EK    EL

     Na znaczku widniał  portret osiemnastoletniej królowej Wiktorii pozostawał   faktycznie   taki   sam   na   kolejnych   emisjach  znaczków brytyjskich aż do jej śmierci w 1901 r.. Tak oto „Czarny Penny" uwiecznił  „młodość” królowej.