Wartość znaczka

       Znaczek posiada wartość nominalną i filatelistyczną.                                                           Wartość nominalna ustalona zostaje w chwili emisji i jest wydrukowana na znaczku. Wartość filatelistyczną znaczka określają różne czynniki. Najważniejsze z nich to: liczba zachowanych egzemplarzy, rynkowy popyt, wiek, jakość i stan zachowania.                                                              Przybliżoną cenę podają aktualnie obowiązujące katalogi filatelistyczne.

Rarytasami stają się znaczki, które wycofano ze sprzedaży ze względu na występujący na nich błąd. Egzemplarze z błędami pojawiały się od początku istnienia znaczków, pojawiają się i dziś, mimo coraz doskonalszych metod kontroli technicznej. Błąd może dotyczyć zarówno napisu, jak i rysunku. Przykładem może być wycofany ze sprzedaży włoski znaczek przedstawiający mapę Peru, na której nie został naniesiony obszar Amazonii. Najsłynniejszą i najcenniejszą emisją z błędem jest „błękitny Mauritius" z 1847 r., którego część nakładu wydrukowano z napisem „urząd pocztowy" zamiast „opłata uiszczona".                                                                                  Również zwykłe serie mogą z czasem bardzo zyskać na wartości. Ponieważ z upływem lat liczba egzemplarzy z danej emisji spada, co sprawia, że jest coraz trudniej osiągalny na rynku. Rzadkość egzemplarza zależy od różnorodnych przyczyn, przede wszystkim od nakładu. Należy jeszcze rozważyć dwa czynniki, istotne zwłaszcza w przypadku starych znaczków: jakość i stan zachowania. To drugie kryterium dotyczy koloru, stanu podgumowania i ząbkowania. Oba czynniki mają znaczenie także przy wycenie nowych znaczków. Cena znaczków czystych z oryginalną gumą, z nielicznymi wyjątkami, jest znacznie wyższa od ceny egzemplarzy kasowanych.